Dit weekend ben ik met geen wandelfanaten in Limburg maar dit weerhoudt me er niet van om toch een wandeltocht te gaan wandelen. Ik kies voor de Mergellandtocht van WVT ’93 die in Margraten is. Mijn reisgenoten brengen me naar het startlokaal café ’t Flaterke waar ik me inschrijf voor de 22 km.

De lucht ziet er dreigend uit en het duurt dan ook niet lang of het begint te regenen. Ik trek dan toch maar bij een bankje mijn regenbroek aan. Ondanks dat het regent geniet ik van de mooie omgeving. De eerste rust is direct na een flinke klim in Banholt en ik besluit om hier even koffie te drinken. Intussen is het ook droog geworden en trek ik de regenbroek uit. Verder gaat mijn tocht weer door het mooie Zuid-Limburg. Ik laat intussen mijn

reisgenoten weten dat de tweede rust ook weer in Banholt is en zij gaan daar heen waar ik hen na de flinke klim zie en gezamenlijk drinken en eten we iets. Ik ga weer verder met de benenwagen en zij met de auto en we spreken af dat ze me bij de volgende rust in Bruisterbosch weer zullen treffen. Dit deel van de route voert me langs boomgaarden waar de bomen vol met appels hangen. Soms moet ik wel over glibberige paadjes en langs flinke plassen maar mijn wandelstok doet goed dienst. Nadat ik er ongeveer 17 km van de tocht heb opzitten komt de rust in Bruisterbosch in zicht. Ik zie mijn reisgenoten al die me staan op te wachten en samen gebruiken we iets bij deze derde rust. Ik begin niet veel later aan de laatste vijf kilometer van mijn tocht. Ik passeer de Amerikaanse militaire begraafplaats.

Het grondgebied van de Amerikaanse militaire begraafplaats in Margraten – ruim 26 hectare voormalig akkerland – werd op 13 september 1944 bevrijd door eenheden van de 30e Infanterie Divisie van het Eerste Amerikaanse leger tijdens de opmars naar het Ruhrgebied. Deze begraafplaats was een van de eerste begraafplaatsen waar, bij de Westwall gesneuvelde Amerikaanse militairen, werden begraven. Op 10 november 1944 nam het Negende Amerikaanse leger de begraafplaats in gebruik. De Nederlandse regering had daarvoor de grond in eigendom genomen en deze vervolgens voor eeuwig voor dit doel beschikbaar gesteld

Terwijl ik langs de begraafplaats loop denk ik aan de velen die voor onze vrijheid gesneuveld zijn en wat een voorrecht het is om in een land te leven waar geen oorlog is. Na deze overdenking loop ik niet veel later Margraten weer binnen en meld ik me af in café ’t Flaterke. Ik heb me nog maar net afgemeld of de regen komt met bakken uit de lucht (wat een mazzel dat ik net voor die hevige bui binnen ben) Mijn reisgenoten halen, me nadat ik eerst nog mijn traditionele pilsje na een tocht drink, weer op.

Het was een mooie tocht ondanks dat ik geen wandelmaatje bij me had. Het weer viel eigenlijk best mee alleen de eerste vijf kilometer had ik regen. De 22 km gingen me ook goed af maar ik was wel blij dat ik een wandelstok bij me had. Volgens mijn GPS heb ik 21,4 km gelopen.

Op deze foto staan mijn reisgenoten die geen wandelfanaten zijn maar me wel trouw bij iedere rust opzochten.