Vandaag houdt de FLAL hun Hunzeboezemtocht in Pieterburen. Pieterburen is een plaats in het noorden van de provincie Groningen in het Gronings Paiderboeren genaamd. Het streekdorp Pieterburen is ook een oud dorp. Het eerste officiële stuk dateert uit 1371. Het is een in het Latijn geschreven oorkonde, waarin sprake is van “Parochiani Sancti Petri” en handelt over nieuw ingedijkt land ‘nova terra’. In die tijd stond er buiten de dijk, op een zandplaat, een borg genaamd “Huis Ten Dijke”. Deze borg heeft ongeveer 5 eeuwen lang zijn stempel gedrukt op het dorp en het dorpsleven. Verder is Pieterburen bekend als startpunt van vele wadlooptochten. Ook is hier het begin of het eindpunt van het bekende Pieterpad. En natuurlijk is het plaatsje bekend door de zeehondencrèche van Lenie ’t Hart.

Even na 8 uur 30 arriveren mijn wandelmaatje en ik in Pieterburen en schrijven we ons in voor de afstand van 25 km in het startbureau welke is in Restaurant Waddengenot. Precies om 9 uur vertrekken we. Bij deze wandeltocht is goed het weidse Groningerland te zien en we merken ook dat Groningen erge vette klei heeft want soms, wanneer we graspaden moeten volgen, wordt je door de klei haast vastgezogen. Eerst gaan we via Oudedijk richting de Zeedijk en hebben we een mooi uitzicht over het Wad. Wanneer we daarna over de Slaperdijk zijn hebben we een wagenrust en hebben er dan inmiddels al bijna 9 km. op zitten. Al snel vervolgen we onze weg weer om via/langs Wierhuizen, Broek, Nijenklooster om tenslotte in Wehe Den Hoorn aan te komen waar de rust is in Café Restaurant “Hoornstertil”. Na koffie en een broodje gegeten te hebben beginnen we aan laatste 8 km. van de tocht. We gaan weer richting Pieterburen en wanneer ik in Pieterburen over het Hoogholtje ga zie ik nog net twee zeehonden in de zeehondencrèche liggen (deze hoor je natuurlijk te zien als je in Pieterburen ben). Even na 14 uur komen we weer aan in restaurant Waddengenot waar we ons afmelden. Voordat we de terugreis naar huis weer aanvaarden nemen we eerst nog een kom snert en dat wil er wel in na zo’n wandeling.

Het weer was goed met af en toe wel wat veel wind als je deze tegen had. Wel wat veel modder gezien en ik weet nu ook goed wat er bedoeld wordt met het weidse Groningerland. Mijn GPS gaf aan dat de tocht een klein 24 km lang was. Zoals altijd bij de FLAL was de tocht weer prima voorzien van pijlen en ook de routebeschrijving was heel duidelijk.